Okres ten obejmuje proces budowy państwowości polskiej, od rządów Mieszka I aż do momentu rozbicia dzielnicowego w 1138 roku.
Wydarzenie: Książę Mieszko I, pierwszy historyczny władca Polski, przyjmuje chrzest w obrządku łacińskim.
Kontekst: Kluczowym elementem było przymierze z Czechami i ślub Mieszka z księżniczką Dobrawą.
Znaczenie: Decyzja ta wprowadziła Polskę do kręgu cywilizacji zachodnioeuropejskiej. Chrzest wzmocnił pozycję władcy i chronił kraj przed przymusową chrystianizacją ze strony państw sąsiednich.
Wydarzenie: Biskup praski Wojciech wyrusza z misją chrystianizacyjną do pogańskich plemion Prusów na północy. Misja kończy się jego męczeńską śmiercią.
Związek z Gdańskiem: Z zapisu o misji Wojciecha pochodzi pierwsza pisemna wzmianka o Gdańsku.
Znaczenie: Święty Wojciech został pierwszym patronem Polski. Jego śmierć umożliwiła utworzenie pierwszej polskiej metropolii kościelnej w Gnieźnie (1000 r.).
Wydarzenie: Bolesław Chrobry (syn Mieszka I) zostaje koronowany na pierwszego króla Polski.
Znaczenie: Koronacja zmieniła status państwa z księstwa w królestwo, podkreślając jego suwerenność i pełną niezależność na arenie międzynarodowej.
Zjazd Gnieźnieński (1000 r.): Spotkanie Bolesława Chrobrego z cesarzem Ottonem III. Był to akt uznania suwerenności Polski. Cesarz symbolicznie nałożył na głowę Bolesława diadem cesarski.
Dagome Iudex: Najstarszy dokument dotyczący Polski (ok. 991 r.), w którym Mieszko I oddaje kraj pod opiekę papieża i opisuje ówczesne granice państwa.
1138 r. – Ustawa sukcesyjna (Testament) Bolesława Krzywoustego: Data graniczna, która kończy okres jedności państwa. Król podzielił Polskę między swoich synów, co rozpoczęło trwający niemal 200 lat okres rozbicia dzielnicowego.