to postać fundamentalna dla polskiej kultury. Nie był tylko malarzem, ale kimś w rodzaju „historycznego sumienia narodu”. W czasach, gdy Polski nie było na mapach (okres zaborów), jego obrazy miały przypominać Polakom o ich dawnej potędze i ważnych chwilach.
Misja artystyczna: Matejko nie dbał o stuprocentową dokładność fotograficzną. Często umieszczał na obrazach osoby, których w rzeczywistości nie było w danym miejscu, aby podkreślić znaczenie ideowe wydarzenia. Chciał uczyć historii poprzez emocje i symbole.
Poczet królów i książąt polskich: To jedno z jego najważniejszych dokonań. Matejko stworzył cykl 44 rysunków przedstawiających polskich władców. Do dziś to właśnie jego wizje królów (np. jak wyglądał Mieszko I czy Kazimierz Wielki) są uznawane za „oficjalne” w podręcznikach.
Charakterystyczny styl: Jego obrazy są ogromne, pełne postaci, detali, bogatych strojów i głębokich kolorów. Często panuje na nich „tłok”, który oddaje dynamikę historycznego momentu.
„Bitwa pod Grunwaldem”: Gigantyczne płótno (prawie 10 metrów szerokości!), przedstawiające zwycięstwo nad Krzyżakami. W centralnym punkcie nie znajduje się król Jagiełło, lecz wielki książę litewski Witold.
„Stańczyk”: Pełny tytuł to „Stańczyk w czasie balu na dworze królowej Bony wobec straconego Smoleńska”. To jeden z najbardziej poruszających obrazów. Przedstawia zamyślonego, smutnego błazna, który jako jedyny na dworze martwi się utratą ważnego miasta, podczas gdy inni (w tle) świetnie się bawią. Stańczyk ma twarz samego Jana Matejki.
„Astronom Kopernik, czyli rozmowa z Bogiem”: Matejko przedstawił Kopernika nie jako chłodnego naukowca, ale jako człowieka natchnionego, w momencie wielkiego odkrycia na balkonie w Fromborku.
„Hołd pruski”: Obraz przedstawiający moment potęgi Polski, gdy Albrecht Hohenzollern klęka przed królem Zygmuntem Starym na rynku w Krakowie.